Jednak nie o to mi się teraz rozchodzi.
Chodzi mi o to,że każdy z nas na tej Ziemi jest potrzebny i ma coś cennego do zaoferowania światu. Jeśli ktoś nie docenia sam siebie-powinien uwierzyć w swoje możliwości.
I ja nie zamierzam tracić swojego czasu na coś co i tak nie ma sensu.
W końcu żyje się tylko raz.
Jestem już coraz słabsza, mam problemy z błędnikiem i sercem oraz inne dolegliwości,które mi przypadają.
Była kiedyś taka bajka. Miała tytuł "Kuma śmierć" bodajże. Opowiadała o tym jak to pewnemu gospodarzowi urodziło się 13-te dziecko. To był syn. Nie miał wziąć już ten ojciec tego syna kogo za chrzestnego więc postanowił,że ojcem czy matką chrzestną będzie pierwsza lepsza napotkana osoba. I napotkał on...śmierć na drodze. Śmierć ta zgodziła się byc matką chrzestną dla chłopca,pod warunkiem,że ten,gdy dorośnie będzie w przyszłości lekarzem.
I tak się też stało. Śmierć miała mu w tym pomagać,że widząc jej postać u stóp pacjenta-pacjent będzie żył a gdy jego matka chrzestna pojawi się u głowy pacjenta-ten pacjent zostanie jej oddany.
Nie zawsze z jej wyborami godził się jej syn chrzestny i się nawet i zbuntował przeciwko niej ale ta spowodowała ze złości,że i swojego syna chrzestnego weźmie do siebie.
To moja ulubiona historia albowiem ja tez czuję podświadomie kiedy to ktoś odejdzie a kiedy ktoś przeżyje.
Każdy z nas ma swój czas.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz